"Ben jij ook bang?" De mevrouw die me dit vraagt, terwijl ik m'n boodschappen op de lopende band leg van de kassa in de supermarkt, kijkt me meer dan vragend aan..., bijna dwingend, alsof mijn antwoord heel belangrijk is voor haar.

Het overvalt me en ik moet de vraag even op me in laten werken, en ga door met m'n boodschappen uit het winkelwagentje op de band te leggen. En ondertussen gaan m'n gedachten razendsnel.

Wat eerst nog ver van m'n bed leek is vandaag wel heel dichtbij gekomen door de brandstichting in de Moskee, niet zover bij me vandaan. De Moskee waar m'n buurman elke avond naartoe gaat nu het Ramadan is..., en waar hij anders elke vrijdag en zaterdag naar toe gaat.

En ik denk aan de vele mailtjes die vandaag voorbij gekomen zijn in een mailgroep waar ik lid van ben, en waar veel angst en boosheid in te lezen valt. Boosheid om wat er de voorbije week allemaal is gebeurd, voor de meesten ver weg, maar door de televisie tegelijkertijd ook zo dichtbij. Maar ook boosheid en angst van een moeder, wiens kinderen vandaag hals over kop de school moesten verlaten vanwege een bommelding. Kleine kinderen nog. En vertwijfeld vraagt ze zich af: wat moet ik ze straks vertellen, als ik ze mag ophalen... wat kan ik ze vertellen zonder ze bang te maken... Dat zijn dingen waar ik over na kan denken, alvorens te antwoorden. Maar deze mevrouw wil een antwoord, nu.

En dus vertel ik haar, terwijl de caissière de boodschappen over de teller haalt, dat ik niet bang ben. Althans meestal niet. Maar soms wel even, om mezelf vervolgens weer bij elkaar te rapen, wetend dat angst niks oplost en een slechte raadgever is. En ik vertel haar dat ik geloof dat God deze wereld in zijn handen houdt, dat uiteindelijk Hij het laatste woord heeft, en dat ik daarom niet bang ben. Niet bang wíl zijn.

Maar ik vertel haar ook dat ik bij vlagen heel boos ben. En dan vooral boos op onze maatschappij waarin de vrije meningsuiting geen grenzen meer kent, zoals ik de voorbije dagen ook steeds tegen m'n kinderen gezegd heb. En ik vertel haar dat ik geleerd heb, als christen, dat woorden net zo dodelijk kunnen zijn als kogels, en dat een kogel misschien soms wel genadiger is dan alsmaar woorden te horen die kleineren en schofferen. Ik vertel haar: dat 'gij zult niet doden' voor mij veel meer betekent dan alleen maar iemand letterlijk doden, letterlijk het leven ontnemen, want je kunt met woorden ook iemand het leven en alle levensvreugde ontnemen.

Dan is het tijd om af te rekenen, de kassa heeft ondertussen z'n werk gedaan. Ik betaal, en pak m'n boodschappen in. Goh, zeg de caissière, dat heb ik nog nooit eerder gehoord, nog een prettige dag verder.... En de mevrouw? Als ik bij de deur nog een keer omkijk zie ik haar nog steeds staan knikken, alsof ze het wel met me eens is en zich opgelucht voelt, en ze zwaait naar me...

Op weg naar huis vraag ik aan mezelf: ben je bang? En na daar over nagedacht te hebben, zeg ik tegen mezelf: ja, soms ben ik bang... als ik denk aan al die haatgevoelens die opeens los komen, en als ik hoor over: alweer een poging om een moskee in brand te steken, alweer een poging om een kerk in brand te steken, alsof het een ruzie is tussen moslims en christenen... En ja, soms ben ik bang, als ik denk aan 'de geest die uit de fles lijkt te zijn gekomen'... Aan alle lang opgekropte gevoelens van haat. En aan de onbegrensdheid van onze vrije meningsuiting, die zo los van God is...

Maar ondanks dat, en toch... kan ik het niet laten als me er naar gevraagd wordt, ook in de mailgroep, om te wijzen op God, die uiteindelijk het laatste woord zal hebben, als Jezus weerkomt. Wat mij betreft: liever vandaag dan morgen!

Engeltje